Soms wil je gewoon horen dat het oké is

Waarschijnlijk kent iedereen wel die dagen dat het allemaal niet mee zit. Je moet studeren maar je concentratie is het er niet mee eens en het liefst zou je de hele dag in bed willen blijven liggen. Uiteindelijk sleur je jezelf uit bed, gooi je een ontbijtje naar binnen en na twee uur voor je uit staren, ga je eindelijk achter je bureau zitten. Je doet een uur over een takenlijst maken om jezelf vervolgens te belonen met 1,5 uur door Facebook en Instagram te scrollen. Waarom kan ik me niet gewoon focussen?

Op Facebook en Insta zie ik de mooiste foto’s en berichten van vrienden die in deze tijd creatief met elkaar afspreken, een bandje dat live gaat en throwbacks naar vakanties die voorlopig niet herhaald worden. Ik sluit de app om na drie seconde de app weer te openen. Misschien is er wel weer een nieuwe meme waarin ik mijn vrienden kan taggen of een nieuwe buzzfeed quiz die ik kan maken! Waarom heb ik niks interessants te delen met mijn vrienden?

Als ik iets heb gemerkt tijdens deze lockdown is het wel hoe slecht ik mij kan concentreren, hoeveel troep je op één dag kan maken en hoe vaak ik social media open. Wat mij ook is opgevallen is hoeveel ik van mezelf kan eisen op een dag.

Een paar regels die ik mij zo op een dag opleg:

  • Ik moet van 9 tot 5 aan stage zitten
  • Ik moet de contacten met mijn vrienden onderhouden
  • Ik mag maximaal een half uur pauze nemen
  • Ik moet gezond koken
  • Ik mag niet te veel snacken
  • Ik moet sporten of in ieder geval wandelen
  • Ohja en ik moet ook nog tijd voor mezelf nemen vandaag.

En weet je wat het mooie is van al dat moeten? Het lukt niet. Het enige wat het mij oplevert is een schuldgevoel als ik weer ‘maar’ 2 uur efficiënt ben geweest en blijdschap als ik maar een hálve zak chips op heb in plaats van de bedachte hele zak. Op zulke momenten wil ik niks liever dan horen dat het niet gek is dat het in deze tijd niet lukt om een 8-urige werkdag te draaien en dat ik best een dagje rust mag pakken als ik dat nodig hebt.

Hoewel vrienden het altijd goed bedoelen als ze motiverende berichten sturen met ‘kom op, nog 2 uurtjes. Je kan het!’ of ‘Als je nu doorwerkt, kan je straks eerder Netflixen’, is dit niet altijd wat ik nodig heb. Die ‘motiverende’ berichten gaan namelijk vaak gepaard met nieuw schuldgevoel en boos zijn op mezelf. Waarom kan ik me er niet gewoon overheen zetten en aan de slag gaan? Vaak wil ik gewoon horen dat het oké is dat het vandaag allemaal niet lukt. Ik wil dan horen dat het voor jou ook een kut dag was en het jou ook allemaal niet lukt, zodat we samen boos kunnen worden op deze wereld en wat ze wel niet allemaal van ons vragen. Het is al zo erg dat ik ondertussen smoesjes ga bedenken waarom het verantwoord is om niet aan de slag te gaan en waarom het beter is dat ik nu deze aflevering van Love is Blind of The Circle France kijk. Het leert me veel over liefde, menselijke connectie en hoe slecht/gevaarlijk social media is.

Want dat zijn de smoesjes die ik dan bedenk om het goed te praten, om te zorgen dat het schuldgevoel wegblijft. Die smoesjes communiceer ik dan natuurlijk ook naar mijn vrienden onder het motto ‘kijk eens hoe goed ik voor mezelf kan zorgen’. Maar eigenlijk zou dit niet nodig hoeven zijn. Als ik me aan iemand niet zou hoeven verantwoorden is het wel mijn vrienden en mezelf. Als iemand zou begrijpen dat dat nou eenmaal is hoe ik werk, ben ik het zelf wel. Het heeft me dik 22 jaar gekost om dat door te krijgen, maar ik begin het eindelijk te snappen: ik hoef naar niks of niemand te luisteren, behalve mijn eigen gevoel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: